ကြောင်မင်းနှင့် ပညာရှိမြေခွေး

ကြောင်မင်းနှင့် ပညာရှိမြေခွေး

ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ပဒေသရာဇ်မင်းမျိုးဖြစ်တော်မူစဉ်က ဖြစ်တော်မူခဲ့သော အကြောင်းကို အခြေခံ၍ သီကုံးခဲ့သော ဇာတ်တော် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုခေတ်အခါက သာဝတ္ထိပြည်ကို အုပ်စိုးစိုးသော မင်းတစ်ပါးရှိတော်မူ၏။ ထိုမင်းကား ကြောင်မင်းဟု တွင်ပါသည်။ ကြောင်မင်းကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်၏။ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ ကျန်းမာရေး၊ စီးပွားရေး၊ သာသနာရေးတို့ကို အမြဲမပြတ် စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ မင်းတရားကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ပြည်သူပြည်သားတို့မှာ သာယာဝပြောစွာ နေထိုင်ကြရ၏။

သို့သော် ကြောင်မင်းတွင် တစ်ပါးတည်းသော ဆွေမျိုးကား မရှိ။ တစ်ပါးတည်းသော အမွေခံကား မရှိ။ မင်းကြီး၏ မွေးချင်းများကား ရှေးကပင် ကွယ်လွန်ကုန်ကြလေပြီ။ သားသမီးများကား မရှိ။ မင်းကြီးကား အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာလေပြီ။ ထို့ကြောင့် မင်းကြီး၏ စိတ်နှလုံးတွင် သောကအပူသည် ကြီးမားလာလေ၏။ မိမိနန်းစံသက်ကုန်သောအခါ မိမိ၏ တိုင်းပြည်ကြီးအား မည်သူ့လက်သို့ အပ်နှံရမည်ကို မသိ။ မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားများအား မည်သူ စောင့်ရှောက်မည်ကို မသိ။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် နန်းတော်၏ ပြတင်းပေါက်မှ အောက်သို့ ငေးကြည့်နေတော်မူ၏။ တိုင်းသူပြည်သားတို့မှာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြ၏။ သို့သော် မင်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်ကား စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေ၏။ ထိုစဉ် နန်းတော်အနီးရှိ တောအုပ်မှ လေတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်ခတ်လာရာ အရွက်ကြွေတစ်ရွက်သည် မင်းကြီး၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ ကျလာ၏။ မင်းကြီးကား ထိုအရွက်ကို ကြည့်၍ စဉ်းစားခန်းဝင်တော်မူ၏။

"ဤအရွက်ကား သစ်ပင်မှ ကြွေကျလာသည့်နည်းတူ ငါ၏ နန်းစံသက်လည်း ကုန်ဆုံးတော့မည်။ ငါ၏ ခန္ဓာကိုယ်လည်း အိုမင်းလာလေပြီ။ ငါ့နောက် နန်းတက်မည့်သူကား မည်သူနည်း။"

မင်းကြီးသည် ဤသို့ တွေးတောရင်း အိပ်ပျော်သွားတော်မူ၏။ အိပ်မက်ထဲတွင် နန်းတော်ကြီးသည် ပြိုကျနေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် နန်းတော်ကြီး၏ အောက်မှ မီးခိုးကြီးတစ်တိုင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတောက်ကြီးများက လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ မင်းကြီးကား ထိတ်လန့်တကြား နိုးထတော်မူ၏။ နန်းတော်ကြီး ပြိုကျရခြင်း အကြောင်းကား ဘာနည်း။ ထိုမီးခိုးကြီးကား ဘာနည်း။

မင်းကြီးသည် အိပ်မက်အကြောင်းကို ပညာရှိအမတ်များအား မေးတော်မူ၏။ ပညာရှိအမတ်များကား မင်းကြီး၏ အိပ်မက်ကို နားထောင်ပြီး အလွန်စိုးရိမ်တော်မူကြ၏။ ထိုအခါ ပညာရှိအမတ်ကြီးတစ်ပါးက မင်းကြီးအား လျှောက်တင်တော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး၏ အိပ်မက်ကား မကောင်းလှပေ။ နန်းတော်ကြီး ပြိုကျရခြင်းကား အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုကာလ ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို ပြဆို၏။ ထိုမီးခိုးကြီးကား အရှင်မင်းကြီး၏ နန်းတော်ကြီး ပျက်စီးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ပြဆို၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ နန်းတော်ကြီးကား အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော တိုင်းပြည်ကြီး ဖြစ်၏။ တိုင်းပြည်ကြီး ပျက်စီးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အရှင်မင်းကြီး၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ မကောင်းမှုကံများကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။"

မင်းကြီးကား ပညာရှိအမတ်၏ စကားကို ကြား၍ ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်တော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား မကောင်းမှုများမှ ကင်းဝေးအောင် မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို တွေးတောတော်မူ၏။

ထိုအခါ ပညာရှိအမတ်ကြီးက ထပ်မံ လျှောက်တင်တော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးကား နန်းတော်ကြီး၏ အကြောင်းကို စိုးရိမ်တော်မမူပါနှင့်။ မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ပြုပြင်ပေးတော်မူပါ။ သူတို့အား ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းတော်မူပါ။ သူတို့အား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တို့ကို ကျင့်သုံးစေတော်မူပါ။ ထိုအခါ တိုင်းပြည်ကြီးကား သာယာဝပြော လာပေမည်။"

မင်းကြီးကား ပညာရှိအမတ်၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ကြည်နူးတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် ပညာရှိအမတ်၏ အကြံဉာဏ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် သူတို့အား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ တို့ကို ကျင့်သုံးစေတော်မူ၏။

မင်းကြီးသည် ပြည်သူတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တို့ကို ကျင့်သုံးရန် သင်ကြားတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် သူတို့အား သစ္စာတရားကို စောင့်ရှောက်ရန်၊ အလှူအတန်း ပြုလုပ်ရန်၊ သနားကြင်နာတတ်ရန်တို့ကို ဟောကြားတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် သူတို့အား ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ တို့ကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏။

မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် တိုင်းသူပြည်သားတို့ကား ပို၍ သာယာဝပြော လာကြ၏။ မကောင်းမှုများ ကင်းဝေးကုန်၏။ အချင်းချင်းလည်း ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ကြ၏။ တိုင်းပြည်ကြီးကား ငြိမ်းချမ်းသာယာ ပေတော့၏။

သို့သော် မင်းကြီးကား မိမိ၏ နန်းစံသက် ကုန်ဆုံးတော့မည်ကို သိတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ နန်းတော်ကြီးအား မည်သူ့လက်သို့ အပ်နှံရမည်ကို မသိ။ မင်းကြီးကား ထိုအကြောင်းကို ပညာရှိအမတ်ကြီးအား မေးတော်မူ၏။

"အမတ်ကြီး... ငါကား အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာလေပြီ။ ငါ့နောက် နန်းတက်မည့်သူကား မည်သူနည်း။ ငါ့တိုင်းပြည်ကြီးအား မည်သူ စောင့်ရှောက်မည်နည်း။"

ပညာရှိအမတ်ကြီးကား မင်းကြီးအား ပြုံး၍ လျှောက်တင်တော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး၏ စိတ်နှလုံးကား အလွန် ကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် တိုင်းသူပြည်သားတို့ကား ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြ၏။ မင်းကြီး၏ သားသမီး မရှိသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော တိုင်းသူပြည်သားတို့ကား အရှင်မင်းကြီး၏ သားသမီးများပင် ဖြစ်ကြပေသည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော တိုင်းသူပြည်သားတို့အနက် အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော၊ အလွန်ပညာရှိသော၊ အလွန်တရားမျှတသော သူတစ်ဦးအား မင်းကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်တော်မူပါ။"

မင်းကြီးကား ပညာရှိအမတ်၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ကြည်နူးတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား စုဝေးစေတော်မူ၏။ ထို့နောက် မင်းကြီးသည် သူတို့အား မိမိ၏ အိပ်မက်အကြောင်းကို ပြောပြတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် သူတို့အား မိမိ၏ တိုင်းပြည်ကြီးအား မည်သူ့လက်သို့ အပ်နှံရမည်ကို မသိကြောင်းကိုလည်း ပြောပြတော်မူ၏။

ထိုအခါ တိုင်းသူပြည်သားတို့ကား မင်းကြီးအား ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် လျှောက်တင်ကြ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးကား ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖခင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်တို့ကား အရှင်မင်းကြီး၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကား ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ နန်းစံသက် ကုန်ဆုံးသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော သူတစ်ဦးအား မင်းကြီးအဖြစ် တင်မြှောက်တော်မူမည် ဖြစ်ပါသည်။"

မင်းကြီးကား တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်ကြည်နူးတော်မူ၏။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏ တိုင်းပြည်ကြီးအား အလွန်သနားကြင်နာတတ်သော၊ အလွန်ပညာရှိသော၊ အလွန်တရားမျှတသော သူတစ်ဦးအား အပ်နှံတော်မူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

ထိုအခါ မင်းကြီးသည် ပညာရှိမြေခွေးတစ်ကောင်အား ခေါ်တော်မူ၏။ ပညာရှိမြေခွေးကား နဂိုကပင် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက်၏။ သူကား အလွန်သနားကြင်နာတတ်၏။ သူကား တရားမျှတ၏။ သူကား အလွန်သည်းခံခွင့်လွှတ်တတ်၏။

မင်းကြီးကား ပညာရှိမြေခွေးအား မိမိ၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်စေတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား ပညာရှိမြေခွေးအား နန်းတော်ကြီး၏ အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်ရန် တာဝန်ကို ပေးတော်မူ၏။

"မြေခွေးမင်း... ယနေ့မှစ၍ သင်ကား ငါ၏ နန်းတော်ကြီးကို အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တော်မူရမည်။ သင်ကား ငါ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တော်မူရမည်။ သင်ကား သူတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ တို့ဖြင့် အုပ်ချုပ်တော်မူရမည်။"

ပညာရှိမြေခွေးကား မင်းကြီးအား ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီမိုး၍ လျှောက်တင်တော်မူ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ အမိန့်ကို ခံယူပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အရှင်မင်းကြီး၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူမည် ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်ကား သူတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ တို့ဖြင့် စောင့်ရှောက်တော်မူမည် ဖြစ်ပါသည်။"

ထိုနေ့မှစ၍ ပညာရှိမြေခွေးကား ကြောင်မင်း၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံတော်မူ၏။ သူကား အလွန်တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူ၏။ သူကား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ တို့ဖြင့် တိုင်းသူပြည်သားတို့အား စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။ တိုင်းပြည်ကြီးကား ပို၍ သာယာဝပြော လာ၏။ ပြည်သူပြည်သားတို့ကား ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်ကြ၏။

ကြောင်မင်းကား မိမိ၏ နန်းတော်ကြီးအား ပညာရှိမြေခွေး၏ လက်သို့ အပ်နှံပြီးနောက် သောကအပူ ကင်းဝေးတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား ပညာရှိမြေခွေးက ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်မည်ကို သိတော်မူ၏။ မင်းကြီးကား မိမိ၏ ဘဝနောက်ပိုင်းကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းတော်မူ၏။

အနှစ်သာရ

မိမိ၏ နန်းတော်ကြီးကို အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တော်မူသောအခါ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ရမည်။ မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့အား မေတ္တာ၊ ကရုဏာ တို့ဖြင့် စောင့်ရှောက်ရမည်။ မိမိ၏ နန်းတော်ကြီး၏ အကြောင်းကို စိုးရိမ်သောအခါ မိမိ၏ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ပြုပြင်ပေးရမည်။ သူတို့အား ကောင်းမှုကုသိုလ် ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းရမည်။

ဘဝအကျင့်မြတ်များ

မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဘာဝနာ အကျင့်၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဘာဝနာ အကျင့်၊ သစ္စာ၊ ဟောဒီ၊ သနားကြင်နာတတ်မှု၊ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှု ဘာရမီတော်များ။